Actuele logs worden geplaatst op

fransamsterdam.wordpress.com

Wegens vermoedelijk onomkeerbare dramatische ontwikkelingen bij weblog.nl is fransamsterdam verhuisd naar

fransamsterdam.wordpress.com

Excuses voor het ongemak.

Dit is een test.

De buffet-prijzen in het Lek-Hotel voor ontbijt en diner zijn nog steeds 150.- en 250.- Baht, met tot eind september de mogelijkheid om couponboekjes van 10 stuks te kopen voor de 'oude'  prijzen van resp. 110.- en 180.- Baht. 1 couponboekje voor het ontbijt heb ik aangeschaft en daar zal het denk ik ook wel bij blijven. 20 keer ga ik niet halen en voor 150 Baht gaan we naar alternatieven kijken.
Allereerst het hotel zelf, een English Breakfast bestaat daar uit 2 eieren naar keuze bereid en dan naar keuze ham, champignons, kaas of bacon. Ik koos voor de bacon, maar dat moet je niet doen. 3 sliertjes die volkomen droog gebakken zijn en eigenlijk oneetbaar. Verder 1 toastje voor de jam, 1 kopje koffie en een schoteltje met partjes ananas. Voor 127 Baht een aanfluiting, meer dan een 4 kan ik er niet voor geven.. (Overigens dient hierbij opgemerkt te worden dat de Thaise dames vaak erg tevreden zijn over de 24 uur per dag geserveerde Thaise gerechten, dus laat u beslist niet weerhouden de room-service eens te bellen).

In soi 13 hebben we dan verder onder meer The Sportsman, een engelse pub waar de hele dag engels ontbijt wordt geserveerd voor 185 Baht. Dat bestaat dan uit 2 eieren naar keuze bereid, witte bonen in tomatensaus natuurlijk, een plak bacon, een terrine van aardappelen en groente, een toastje met jam, gebakken tomaat, een worstje en een kop koffie. Niks mis mee, maar er is buiten niet altijd plek (maar drie tafeltjes) en binnen is het niet-roken, vreemd genoeg. Bovendien heeft het personeel weinig zicht op de tafeltjes buiten zodat er drukknopjes zijn aangebracht die gebruikt kunnen worden om de aandacht te trekken. Het werkt wel, maar is toch niet helemaal 'des Thais'  om het zo maar te zeggen. Een 6, dacht ik zo, mede gelet op de relatief hoge prijs..

Even verderop in de soi treffen we restaurant 'A Taste of Thailand' aan, waar ze ook hebben begrepen dat niet alle toeristen 's ochtends alweer aan de rijst en hete pepers willen, dus ook hier English Breakfast. Op de kaart staat 'eggs' dus ook hier gewoon even aangeven hoe je ze wilt hebben, bijvoorbeeld scrambled, anders krijg je ze standaard eenzijdig gebakken, wat nog wel eens zo'n weeige, glibberige transparante substantie bovenop het eiwit achterlaat waar ik persoonlijk niet van gediend ben. De witte bonen ontbreken niet. De verschillen zitten hem met name in de koffie (2x zo grote kop, een mok dus), een vruchtensapje erbij, twee plakken bacon in plaats van 1, 2 worstjes in plaats van 1, bijna zo dun als chips gebakken aardappelschijfjes, champignons, een iets grotere portie tomaat en maar liefst drie toastjes. Tel hierbij op dat er voor het tilacje een overdaad aan keuze is uit Thaise gerechten, de service hier gewoon weer is zoals het hoort, en dat aan deze hap, die op een mooi groot ovaal bord wordt geserveerd, een prijskaartje hangt van 155.- Baht (EUR 3.50) en u zult begrijpen dat de winnaar van dit klein vergelijkend warenonderzoek bekend is. Een dikke 8.

En het Lek-Hotel dan? Tsja, zo'n buffet is natuurlijk moeilijk te vergelijken. Voordeel is dat je natuurlijk van alles kunt nemen en net zo veel als je wilt, maar bijvoorbeeld een worstje komt hier rechtstreeks uit een grote plastic zak en wordt in het lauwwarme water gegooid en that's it. Ook is niet alles altijd even warm, maar dat hoeft ook weer niet als nadeel te worden ervaren. Voor de oude prijs van 110 Baht vond ik het laten we zeggen een 7, en nu voor 150 Baht een 5.

Gisteren aan het begin van de avond een bezoekje gebracht aan de Beer Garden. Een grote zaak, met aan de centrale bar zo'n honderd zitplaatsen en nog eens zoveel daar rondomheen aan tafeltjes. Gelegen pal voor het begin van Walking Street, achter het beer-bar complex, op de pier boven de zee. De zaak bestaat al een paar jaar en is opgezet met de bedoeling om te fungeren als georganiseerde ontmoetingsplek tussen falangs en free-lancers. 'Single ladies welcome!', staat er dan ook op iedere reclametuiting. Ze doen er van alles aan om deze doelstelling te promoten, zo heeft men al eens een actie gehad waarbij je als klant 200 Baht barfine als credit op je rekening kreeg als je een meisje meenam (de omgekeerde wereld dus), kun je voor 60 Baht een 'Hello Cocktail' laten brengen bij een dame naar keuze en kun je aan de hand van welke kant van je bierviltje naar boven ligt (groen of rood) kenbaar maken of je 'op zoek' bent of alleen maar wat zit te chillen. Dit alles ten spijt heb ik nog steeds niet de indruk dat het concept erg aanslaat. De free-lancers staan nog steeds gewoon langs Beach Road en met je groene viltje aan de bar blijven hangen kan wel eens op een eenzame nacht uitdraaien, zo vrees ik. Wat overigens niet wil zeggen dat de tent niet goed loopt, de 20 dienstertjes hadden bepaald geen tijd om uit hun neus te eten en in de (over het algemeen goed beoordeelde) keuken stonden een man of acht zich het apenzuur te werken. En als je 'concept' dan niet aanslaat, moet je het misschien maar gewoon laten varen en tevreden zijn met waar je als horecaondernemer baat bij hebt: Veel hongerige en dorstige klanten.

Onlangs zat ik bij de Honey Bar in Walking Street toen een langslopende dame mij vriendelijk gedag zei. Ik moest even nadenken, maar zag al snel dat het een oude bekende was. Waar ik die ooit eerder was tegengekomen weet ik echt niet meer, maar ze liep nu rond in een outfit van de Nui's 2 GoGo Club. Ik vroeg waar die was en het bleken de buren van de Honey Bar te zijn. Tsja, je kunt niet alles weten….
Ik had al een meisje gebarfined dus deze nieuwe oude bekende moest maar even wachten. Het gebarfinede meisje was trouwens een drama. Ze klokte in de W2 bar later op de avond haar Breezers sneller weg dan ik een biertje naar binnen kan werken. Na 5 van die flessen leek het me wel voldoende voor haar – ze had er in de Honey Bar ook al een paar gehad. Misschien een tikkeltje overmoedig laadde ze in de 7-11 ook nog 2 flessen in. Eenmaal op de hotelkamer bleek het toch allemaal wat te veel geweest. De jongedame plofte op bed neer en veel beweging zat er niet in. Ik heb haar eerst wat laten bijkomen, maar ook daarna had mevrouw nog geen zin om te gaan douchen. Dus eerst  zelf maar gedouched, wat nog niet tot enige verbetering in haar conditie leidde. Bovendien zo meldde ze, hoefde ze helemaal niet te douchen want ze had toch 'period' dus boom-boom ging toch niet. Nu is Frans niet zo heel snel boos, maar dit ging toch werkelijk alle perken te buiten en ze stond na het nodige verbale geweld dan ook binnen 1 minuut buiten, zonder Bahtjes natuurlijk.
Bij deze desillusie is het helaas niet gebleven, de volgende dag naar Nui's 2 Club a Gogo gegaan om te kijken of de oude bekende (vanwege haar venijnige hoektandjes zal ik haar wat minder vleiend maar 'Dracula' noemen) aan het werk was. Maar nee hoor, ze was die dag niet komen opdagen. Het is verder wel een aardige Gogo tent, zowel flesje bier als LD 120 Baht, beetje opdringerige dames, maar ik had foto van Dracula op fototoestel laten zien, dus dan snappen ze wel dat je speciaal daarvoor komt.
Nog maar een Gogo-clubje dan, de Carousel-Club. U raadt het al, hier bestaat het podium waarop de meisjes paaldansen uit een ronddraaiende schijf. In de zaak lopen een aantal jongemannen in de bediening, waar je rustig een biertje bij kunt bestellen zonder meteen drie dames op schoot te hebben. En in moet zeggen, buitengewoon oplettende heren. Ik zat al even toen ik met mijn rechterhand een beweging maakte om een pakje sigaretten tevoorschijn te halen, en nog voordat mijn hand weer boven tafel was stond er een asbak voor me. Zo hoort dat. De isolatiebeker van mijn flesje bier was wat plakkerig hier en daar, zo had ik geconstateerd. De jongeman had dat kennelijk ook in de gaten gehad, want toen ik nog een biertje bestelde werd niet, zoals gebruikelijk, alleen het lege flesje meegenomen, maar ook kreeg ik een andere onberispelijke isolatiebeker. Na twee biertjes had ik het hier wel gezien en toen ik bij het afrekenen 50 Baht fooi liet liggen (20 is meer gebruikelijk) wees de jongeman mij er nog op dat het een briefje van 50 was. Voor mensen met wat drempelvrees voor GoGo-Clubs is dit wellicht een plek om eens te starten.
Tenslotte liep ik nog langs de Tiger-Club A Gogo waar een werkelijk adembenemend mooi meisje mij uitnodigde om vooral naar binnen te gaan. "Ik zou nogal gek zijn om naar binnen te gaan als het mooiste meisje buiten staat", zei ik. Daar was wel een mouw aan te passen, dan ging zij wel met mij mee naar binnen. Vooruit dan maar. In de tijd dat ik 1 biertje dronk perste zij 3 lady-drinks (waar bijna geen alcohol in zit) naar binnen, dus als ik tot zaken wilde komen was enige voortvarendheid wel gewenst. De barfine was hier 600 Baht, alleszins redelijk, maar voor long-time vroeg deze 20 jarige dreambabe het astronomische bedrag van 3000 Baht. Ik pruttelde nog wat dat dat wel heel veel geld was, maar volgens deze dame, toepasselijk Wow genaamd, gingen er elke avond meisjes voor deze prijs, dus het was buigen of barsten. Ik had de avond ervoor nog wat Bahtjes overgehouden, zoals u weet, dus het werd 3000.- Baht (EUR 70.-).
Op naar de W2 bar, waar het leuk pronken was met deze absolute topper. Bijna zwarte ogen, een betrekkelijk lichte huid, felroze lippen, hagelwitte tanden en zwarte en blonde krullen tot over haar schouders. Goede klant voor de kapper. Ze had het reuze naar haar zin, was erg enthousiast over de band, krijste de Thaise liedjes uit volle borst mee, was meer dan tevreden met wat street-food van de stalletjes en ze kreeg me zelfs zo gek om een paar potjes te poolen (1-1).
Ook in de W2 bar werd het time to go. Bij de receptie van het hotel moest de jongedame haar ID-Card zoals gebruikelijk afgeven, doch in plaats van die uit haar tas te halen kwam ze met een heel pak papieren tevoorschijn, die kennelijk moesten aantonen waarom ze geen ID-Card bij zich had. Voor mij was het natuurlijk abacadabra en ook de receptioniste zag er geen heil in. Dus dit feest ging ook niet door, Wow-exit, ook zonder Bahtjes.
Ik begrijp niet goed wat zo'n meisje bezielt. Gokken ze erop dat je een hotel hebt zonder security? Dat moet haast wel. Van te voren melden dat je geen ID-Card hebt is ook weer zo wat.
Gelukkig was de W2 nog open en kon in nog een – zij het wat minder exotische – Godin voor de nacht vinden.

Huishoudelijke mededeling; web-log.nl gaat veranderen in weblog.nl
Hierdoor zal deze website enige tijd niet bereikbaar zijn. Als het goed is zou de downtime tot de nacht beperkt moeten zijn en wordt u daarna bovendien automatisch doorgelinkt, maar het is maar dat u het weet.

Van een echt regelmatig dag- en nachtritme is geen sprake maar veelal ga ik toch pas rond een uur of 21.00 op jacht naar de schat. Ga je veel vroeger, dan loop je het risico dat je tegen bedtijd al voor Pampus ligt en ga je veel later dan zijn de leukste snoetjes al ingepakt. Maar gisteren had ik helemaal geen zin om op pad te gaan dus ik besloot er in de W2 bar eens lekker voor te gaan zitten. Om half acht al een meisje gebarfined en het daarmee flink op een zuipen gezet. Alleen wat Bahtbriefjes in de zak gestoken, verder alles maar in het hotel gelaten. Van een vendor wat ringetjes, halssnoeren en andere 'juwelen' voor het meisje aangeschaft en mezelf ter verhoging van de feestvreugde een prachtige pruik in de kleuren paars, groen en oranje, met een indrukwekkende rode hanenkam kado gedaan. Dolle avond gehad, waarna we op de hotelkamer nog uitgebreid hebben zitten dineren, want dat was er even bij ingeschoten. Nog een paar Thai-wiskey's erbij en toen was het de hoogste tijd voor een weldadige van-top-tot-teen massage. Verder is er niet veel meer gebeurd vrees ik, want het volgende moment dat ik mij herinner was om 05.30 uur toen ik wakker werd en Nom vroeg of ze alstublieft naar huis mocht gaan omdat ze mijn onophoudelijke en doordringende gesnurk niet langer kon verdragen. Daar heb ik maar mee ingestemd om vervolgens weer rustig verder te ronken. Mocht u ook wel eens last hebben van dit euvel, dan raad ik aan een zakje oordopjes mee te nemen.
Vanochtend met een toch nog meevallende hoofdpijn wakker geworden van een man met een boormachine. Hij was bezig een antenne voor het nieuwe Wifi-systeem aan de daklijst te bevestigen. Problemen met de Wifi-dekking, zoals wel eens gemeld in recensies over het Dynasty Inn Hotel, zullen nu wel tot het verleden behoren. Binnen 5 minuten was de man klaar. Ik had toch maar even de TV aangezet en viel weer met mijn neus in de boter, jawel: Erwin Kroll!
De goede man was bezig het weer in Zuid-Amerika uit de doeken te doen.
"Kijk, overal in Brazilie prachtig weer met veel zon. Ja, hier (beweegt met zijn hand over half Brazilie) vallen wel buien, maar daar heb ik geen symbolen neergezet."
Nou, haal die leuter maar weer tevoorschijn, Erwin. Dit heerschap doet werkelijk elke dag een serieuze poging om op staande voet te worden ontslagen, maar niemand schijnt het op te merken. Jammer, het zijn gemiste kansen.

In de W2 bar miste ik de afgelopen week Suzy (nee, niet Sushi) al steeds. Suzy was altijd min of meer de general manager van de tent. Gisterenavond kwam ze onverwacht langs. Ze is op vakantie in Thailand, want inmiddels getrouwd met een Australische meneer, die vandaag of morgen ook alhier wordt verwacht. Mamasan heeft het ook een dag of drie laten afweten, haar moeder is ziek en gaat nu zo'n beetje ziekenhuis-in en ziekenhuis-uit, dus dat vergt was extra aandacht.

Wat wilde ik verder nog kwijt? Ik kom in mijn aantekeningen nog tegen 'tsunami' en ja hoor, ik weet ook weer wat ik daarmee wilde. Vorige week werd in de Nederlandse media bekend gemaakt dat het Europese Tsunami Alarm is getest en in orde is bevonden. Dit Tsunami Alarm Systeem is voor veel belastinggeld opgetuigd en bestaat al sinds 2005, maar of het werkte, dat wist niemand. Logisch, want tsunami's hebben we nu eenmaal niet in Europa en de laatste vloedgolf van enige betekenis dateert van voor de Eerste Wereldoorlog. Dus na 6 jaar wachten en niets doen kwam men op het lumineuze idee om eens te kijken of het systeem ook werkte. Aanvankelijk was het plan geopperd om boven de Noordzee een paar atoombommen af te laten gaan, het GOS (bestaat dat nog?) had nog wel wat over uit de eerste Koude Oorlog, maar enkele overbezorgde milieuactivisten wisten dit te dwarsbomen, zodat nog slechts de mogelijkheid overbleef om te doen alsof er een tsunami was. Ergens in Europa moet een bevoegde autoriteit het water in zijn gesprongen onder het roepen van:"Tsunami!", zo stel ik mij voor. De rayonhoofden komen dan bijeen en er wordt bepaald of er reden is voor het afgeven van een tsunami-alarm. Bij wijze van oefening besloot men op de alarmknop te drukken en zowaar, Gansch het Groote Raderwerk kwam in beweging en in alle maar liefst 31 aangesloten landen ging een telefoon over, werd een email ontvangen, en kwam een fax binnen. Hoera! Europa zal worden gered! Als over, laten we zeggen 60 jaar, in 2071, er bij wijze van toeval echt een vloedgolf dreigt, is het natuurlijk maar de vraag of die telefoon dan wordt opgenomen, die email niet in het spam-vakje belandt, of die fax uberhaupt nog wel wordt afgescheurd. Maar ja, schijnveiligheid is ook wat waard.

Eindelijk maar eens een berichtje. De drukteindex bedroeg de afgelopen week op de bekende schaal van Wonderful 6.8. Dat kan een enigszins vertekend beeld geve, aangezien deze tent altijd wel draait, terwijl er ook vele bars zijn waar nu geen droog brood verdiend wordt, het is immers laagseizoen. Nou moet je dat op zich ook wel met een korreltje zout nemen, want het is hier bijna altijd laagseizoen. In ieder geval van maart tot oktober. Hoogseizoen is dan van 15 december tot 15 januari en wat er overblijft is mid-season.
Het Dynasty Inn hotel is naar mijn schatting voor zo'n 65 procent bezet. De kleine beer-bars waar dan ook nog eens weinig meisjes aan het werk zijn hebben het het zwaarst. Als er niemand zit, gaat er niemand zitten, en als er niemand gaat zitten, zit er niemand. De bekende vicieuze cirkel.
De beerbars bij Soi 4/5 waar een paar maanden geleden de slopershamer in is gezet zijn inmiddels met de grond gelijk gemaakt en men is druk bezig met iets nieuws. De U-Too bar die hier was gevestigd is – provisorisch – heropend in Drinking Street, de feestelijke opening laat nog op zich wachten tot 'alle faciliteiten op het gewenste kwaliteitsniveau' zijn gebracht.
Het barcomplex naast het gesloopte gedeelte (waar onder meer Natty Bar van Oy en Joy zit) komt binnen 1 a 3 jaar aan de beurt voor amovatie, zo is de verwachting.
Verder veranderen er hier zoveel bars van eigenaar-personeel-thema en/of inrichting, dat is met geen pen te beschrijven. Op 2nd Road zit zelf een bar die als permanente neon-verlichting de tekst "bar for rent/sale" heeft hangen. Op Walking Street is recent de pompeuze 'Moon Club' geopend, maar gelet op enkele desastreuze recensies op het internet (rekeningen die niet kloppen en opdringerige dames) zal dit ook wel weer een eendagsvlieg zijn.
Van de 9 dagen tot nu toe 2 dagen gehad met min of meer landurige (meer dan 2 uur) regen. Het weerbericht op mijn mobiel geeft vrijwel altijd aan dat het bewolkt is of regent, maar vrijwel net zo vaak is het gewoon droog en in meer dan de helft van de gevallen schijnt ook nog eens de zon. Het leukst is als je Erwin Kroll op het BVN-kanaal ziet. Gisteren begon hij met: "Voor Nederland was het een teleurstellende dag (lees: ik zat er weer eens finaal naast) dus daar hebben we het maar niet over." En dan even later: "Ik verwacht niet dat het zover het binnenland in daadwerkelijk zal gaan regenen, maar ik teken er toch maar een buitje". Ja, dan kun je net zo goed aan je pik gaan trekken. En dan mag hij, God betere het, het weer voor de Hele Rest van de Wereld gaan voorspellen. Boven Thailand zag hij 'grote plukken, dat zijn niet zomaar een paar buien' en nog meer van dat soort prietpraat, om dan voor de zekerheid toch maar te besluiten met de geruststellende woorden dat hier en daar tussen de wolken door natuurlijk af en toe wel even de zon zou kunnen schijnen. Man, ga toch een vak leren! De sprinkhanen vallen geroosterd op het balkon!

En hoe is het met de fiets?, zullen enkelen zich wellicht afvragen.
Ik zal er maar niet omheen draaien: Ik durf het niet aan. Rijdend op een fietssuggestiestrook in het slaperige Gooi kan vooruitblikken op een heerlijk tochtje door Pattaya nog wel bekoring wekken, maar eenmaal weer in de krioelende chaotische realiteit van 2nd Road en Beach Road dient op rationele gronden toch een heroverweging plaats te vinden. En die valt dan, hoe spijtig ook, negatief uit voor het fietsplan. De meest problematische punten zijn:
-Ik ken de verkeersregels hier niet.
-Niemand houdt zich aan de verkeersregels.
-De wegen zijn totaal niet of fietsers ingesteld.
-Ik ken de weg hier niet of nauwelijks.
-Het meeste verkeer houdt hier links.
-Ik ben buitenlander, dus als er iets gebeurt ben ik altijd schuldig.
Het leven is niet zonder risico's, maar in dit geval is het toch wel een beetje vragen om problemen. Misschien denk ik er de volgende keer anders over, maar nu heb ik er geen goed gevoel bij en dan moet je er volgens mij al helemaal niet aan beginnen. Dus gewoon maar in de Baht-busjes en achterop de motorbikes, dat is al spannend genoeg.
Het aantal Nissan Micra's is drastisch toegenomen, zeg maar gerust verveelvoudigd.Ik denk dat de hele vrachtwagenlading die ik vorige keer richting Pattaya op zag stomen inmiddels aan de man is gebracht.
Met de Saab evenwel heb ik nog steeds geen succes gehad. Een paar dagen geleden dacht ik dat ik beet had. Uit een parkeergarage hoorde ik het geluid van een hevig huilende auto komen. Het was zo erg, het moest welhaast een familiedrama zijn. Voldoende reden dus voor nader onderzoek, maar helaas, het was geen Saab die volgeschoten was, maar gewoon een Prius die zijn oplaadpaal miste.

In verband met een dringende afspraak over 5 minuten wordt bovenstaande tekst u aangeboden zonder dat deze is gecontroleerd op spelfouten, dus des nodig daarvoor graag excuses.

Klein raadseltje voor de autokenners. Hoe kun je aan de buitenkant van een auto zien of het stuur links of rechts zit? En dan bedoel ik niet de spiegel.

Tot mijn spijt moet ik u meedelen dat wegens een overvolle agenda het internetten er momenteel even bij inschiet.
Vetrouwende op uw begrip, vertoef ik, omringd door een aantal aanhankelijke deernes, met vriendelijke Groet aan allen, frans.

Er werd gevlogen met de B18201, een 747-409 van China Airlines, die al 14 jaar in dienst is. China Airlines verzorgt vanaf Amsterdam slechts 1 route, te weten, BKK-AMS en vice versa. Om 09.15 komt het toestel dagelijks aan op Schiphol, om vervolgens om 13.55 weer rechtsomkeerts te maken. Het heeft weinig zin om voor die ene vlucht per dag een lading Chinees personeel in Nederland te stallen, dus de afhandeling vindt feitelijk plaats door KLM-personeel. China Airlines heeft zelf een piepklein kantoortje in vertrekhal 3 bij rij 29, waar dagelijks van 09.15 tot 13.55 een dame zit om eventuele problemen op te lossen. Ik wilde graag nog een printje van de terugreis, en dan moet je dus bij haar zijn, want dat kan het KLM-personeel aan de check-in balie niet. Online inchecken, of de self-service werkt ook niet, want China Airlines heeft net weer een ander boekingssysteem en voor die ene vlucht per dag loont het kennelijk de moeite niet om dat te implementeren. Dus ook zonder ruimbagage de rij in, wat ruim een half uur in beslag nam. Voor mooi was ik eigenlijk een half uurtje te vroeg, 2 uur voor vertrek is beter, dan is de rij nagenoeg opgelost. Inchecken op alleen paspoort en email van e-ticket op de mobiel leverde geen problemen op, de jongeman van de douane was jaloers dat ik dit keer vier weken ging en bij de tweede bar achter de douane kreeg ik binnen 10 minuten een biertje. Volgens de boarding-pass zou het boarden om 12.25 beginnen maar dat moet je natuurlijk met en korreltje zout nemen, dan kun je in de rij gaan staan om de wachtruimte bij de gate binnen te komen. Dus om 13.20 daar maar eens binnen gewandeld en ook deze keer kwam ik niet ongeschonden door de controle, ergens in een van de zakken van mijn broek zat nog een muntje. Het is me de afgelopen jaren pas 1 keer gelukt, ik geef het maar op denk ik.

Eenmaal aan boord plaatsgenomen hebbende op stoel 48H zat ik naast een echtpaar van middelbare leeftijd waar ik waarschijnlijk geen last van zou hebben. Een van van de stewardessen kwam aan ze vragen of zij het waren die een vegetarische maaltijd hadden besteld. Ja hoor, dat waren ze. Kon ook haast niet missen, ze zagen er behoorlijk vegeterend uit. Terwijl de stewardess dat kwam vragen zat ik wat met de riem van mijn seat-belt te worstelen om hem tussen de armleuning en mijn vette pens door te krijgen, maar ook dat lukte. Nog geen twee minuten later kwam dezelfde jongedame naar mij toe. Aangezien ik volgens haar nogal een grote maat had, had ze voor mij een betere plek gevonden, namelijk wat verder achterin, rij 60, in het middenrijtje, ook aan het gangpad, maar dan met een vrije stoel naast me. Of is daar wat voor voelde. Dat liet ik mij natuurlijk geen twee keer zeggen en volgde haar naar de beloofde plek. 'Much more comfortable for you!', zei ze. Ik bedankte maar zo beleefd mogelijk en nam verrast maar tevreden plaats.

Bij het opstijgen raakte het toestel een beetje in resonantie, zodat alles begon te schudden en te trillen, maar het laatste beetje gas wat nog over was wist dit euveltje te verhelpen. In de lucht was het ook wat turbulent, hier en daar werden van tijd tot tijd wat ooohs en aaahs geslaakt, maar voor de doorgewinterde aerobatics-vlieger was er geen vuiltje aan de lucht.

Gastronimisch begonnen we met het diner. Heel veel verschil met de KLM is er niet, de laatste keer kon ik bij de KLM kiezen tussen uit Pasta en Kip met Rijst en nu kon ik kiezen uit Chicken with Rice en Pasta. De Pasta met rundvlees, worteltjes en broccoli was prima, het enige dat opviel was dat het bakje waarin het werd geserveerd aanmerkelijk warmer is dan bij de KLM en deze temperatuur aan langer vast weet te houden. De garnalencocktail vooraf en het Chocolademousse-gebakje als dessert waren goed te pruimen. Zo halverwege de vlucht volgde nog een sandwich met groente en ham en 2 uur voor het landen een ontbijt, ook met keuzemogelijheid. Ik verstond alleen iets van scrambled-eggs en die bleken gepaard te gaan met aardappelblokjes en een soort peultjes, zodat ik het wel best vond. De stewardess die het ontbijt rondbracht vroeg wat ik er bij wilde, koffie of thee, en op de vraag of er wellicht een biertje tot de mogelijkheden behoorde (het was tenslotte eigenlijk 23.00 's avonds) was het antwoord nee, dus werd het koffie. Ze was haar laatste ontbijtje echter nog niet kwijt of er landde ook een blikje Singha op mijn uitklaptafeltje. Bepaald geen klachten over China Airlines wat service betreft.

Het interieur van het toestel is wat aan de oude kant, niet iedereen zijn eigen schermpje, maar glasbakken aan het plafond in het gangpad. Kniesoor die daar op let en bovendien zijn ook deze (laatste) kisten van CA nog dit jaar aan de beurt voor een opknapbeurt.

Op Suvarnabhummi taxi naar Pattaya genomen, dit keer weer gewoon 1500 baht, die ik netjes betaalde toen we na 1 uur en 17 minuten (net geen record) voor het Dynasty Inn hotel stonden. Ik wacht dan altijd even hoe de chauffeur reageert en als hij dat doet zoals deze: "No tip, why no tip?" dan scheelt mij dat weer 100 Baht fooi. Dombo.

Intrek genomen in het Hotel, weer kamer 703, dezelfde als de vorige keer, geeft een vertrouwd gevoel.

Vervolgens eerst maar eens even bij Oy gaan kijken en tot mijn stomme verbazing moest ik 8 keer (!) mijn hand ophouden voor een baht-busje voordat er eentje stopte. Dit heb ik werkelijk nog nooit meegemaakt, laten we het maar op de koude start houden. Oy lag nog te slapen in haar kamer, maar binnen een kwartiertje kwam ze aantuffen dus dat zorgde verder niet voor verrassingen.

Nog wel het WIfi systeem van het hotel, want dat had vanochtend ineens 7 kanalen in plaats van 1 vroeger en ik kon er zonder wachtwoord op, maar vanmiddag lukte het niet meer en een wachtwoord is er pas vanavond, want het is net nieuw aangelegd. Hiermee zijn de problemen met de af ten toe slechte verbinding ook de kamers waarschijnlijk wel verleden tijd dus we zullen er maar vrede mee hebben.

Ik laat het hier even bij.

Daar zijn we weer. 08:30 pattaya Tijd (ned + 5) Zit ik aan een biertje in wonderful 2 bar. Op de mobiel met WiFi dit berichtje gemaakt. Het regent zachtjes en de eerste gasten druppelen binnen. Tiet veur een pafke.

Door de technische ontwikkelingen van de laatste jaren komt het voor dat mensen bijvoorbeeld een bewakingsfilmpje van de inbrekers die er met hun spullen vandoor gaan online zetten, in de hoop dat iemand de daders herkent. Dit kan natuurlijk niet, dus gaat het privacy instituut van Nederland, het College Bescherming Persoonsgegevens, daar iets aan doen en hebben ze het Ministerie van Justitie zo gek gekregen hiertegen wetgeving te gaan maken. 

De eerzame burger kan zo een boete van EUR 25.000.- krijgen als hij of zij een foto/filmpje van de crimineel op het internet plaats. Natuurlijk kan iedere burger van wie een herkenbare foto openbaar gemaakt wordt daar bezwaar tegen maken indien hij of zij daar een redelijk belang bij heeft, maar heer Kohnstamm, de voorzitter van het CBP-clubje, een weggepromoveerde voormalige D'66-er, heeft gelukkig ingezien dat criminelen die toch al zo'n zwaar leven hebben geen tijd hebben om daar achter aan te gaan, dus dient voor deze groep onderdanen een speciale wettelijke regeling in het leven te worden geroepen. Dat is maar goed ook, je kunt als crimineel toch al nauwelijks meer ongestoord je werk doen in dit land. 

Weer terug in Nederland na een rustige vlucht. Wel werd er weer om een dokter in de zaal geroepen, maar die meldde zich al vrij spoedig. Het meisje van de douane bewoog het paspoort wat heen en weer om te kijken of het hologrammetje op het fotootje wel echt was en gaf het paspoort vervolgens terug zonder ook maar het nummer even in te scannen. Zo kan het nog wel even duren voordat ik mijn boete voor het wildplassen in 2009 betaald heb. Er waren deze keer geen douaneambtenaren die geinteresseerd waren in de inhoud van mijn tas dus ik kon verder ook gewoon doorlopen. Eerst even een sigaretje en toen teruggelopen naar Arrivals om daar in de bar een biertje te nuttigen. Er zaten welgeteld veertien mensen en er liepen twee serveersters rond. Na tien minuten was er nog niemand die was komen informeren of ik wellicht iets wilde bestellen dus ik ben maar weer vertrokken. Ik ga niet bedelen of ik heel misschien voor EUR 3.80 een glas bier mag kopen. In de trein alvast de taxi in Baarn gebeld, of die mij om 07.50 van het station naar huis kon rijden. Dat zou dan wel moeten lukken. En inderdaad, toen ik om 07.50 het stationsplein opliep stond daar een taxi van de bekende Baarnse taxiorganisatie. Ik liep naar de chauffeur toe en vroeg of hij mij naar huis ging brengen. Hij nam nog een hap van zijn boterham en liet vervolgens met volle mond weten dat dat niet het geval was, voor mij zou iemand anders komen. Vooruit dan maar. Hij at zijn broodje op en reed om 07.53 – leeg – weg vanaf het station het dorp in. Om iets over acht uur kwam de voor mij bestemde taxi aanrijden. Ik had nog geen zin om me boos te maken. Gelukkig is het neerslagtekort aan het verminderen, zo laat ik mij verder maar wijsmaken. 

Het is alweer de laatste dag van dit tripje. Nog een paar uurtjes en we gaan voorbereidingen treffen om de aftocht te blazen. Vanavond om 23.20 (= 18.20 Ned tijd) vliegen en morgen om 05.45 op Schiphol, zo is de planning.
Niet zoveel verhaaltjes op de website gezet deze keer, maar dan heb ik thuis misschien nog wat te vertellen.
Ik bereid mij alvast maar weer voor op het ergste, want ik zag dat het treinverkeer ontregeld is en dat feesten vanwege het slechte weer worden afgelast in ons mooie land. Het kon ook haast niet uitblijven, toen eind vorige maand het KNMI de verwachting uitsprak dat het ook de komende maand nog wel te droog zou blijven had iedereen al nattigheid moeten voelen. Hier doen de weergoden nog even extra hun best, al met al is het bij twee flinke buien gebleven de afgelopen weken.
Ik ga nog een rondje doen.

Gisteren werd ik geplaagd door een kleine blessure. Opgelopen door met sporten tijdens de vrije oefening met mijn rechterhand over het laken weg te glijden. Nog een poging gedaan om deze fout te corrigeren, maar dat mocht niet baten, dus een enigszins ongebruikelijke beweging was het gevolg en dat leidde tot een lichte verrekking van de rechter borstspier. Vooral gevoelig als je iets dat voor je staat moet optillen. Men denke bijvoorbeeld aan een flesje bier. Dat gaat dan gepaard met een pijnscheut van het borstbeen tot aan de schouder en dat trekt vervolens door naar de onderkant van de bovenarm. Heel vervelend, maar gelukkig gaat het vandaag al weer een stuk beter. Zou ik mij evenwel hebben ingeschreven voor de Open Pattayayaanse kampioenschappen speerwerpen, dan had ik toch moeten afzeggen.
Bovendien last van een jet-lag, maar die is niet opgelopen door het vliegen. Gisterenavond pas aan de late kant op pad gegaan, zodat ik pas tegen half vier aan een leuke barfine toekwam. Gelet op het tijdstip maar ST afgesproken. Om acht uur vanochtend zaten we aan het ontbijt, want eten was er gisterenavond ook een beetje bij ingeschoten, dus ik had wel trek. Tussen negen uur en half elf vier koppen koffie naar binnen gewerkt met de bedoeling dan maar even door te halen, maar dan kun je toch merken dat je wat ouder wordt. Om half elf was het batterijtje leeg en ben ik toch maar gaan slapen. Met als gevolg dat ik nu, om half vier 's middags, dus net wakker ben.
Komende nacht is er een maansverduistering, de totaliteit is hier van 02.22 tot ongeveer 03.00 lokale tijd. Hoewel nu de zon schijnt zijn de weersverwachtingen niet erg gunstig, vanaf 23.00 worden er thickening clouds verwacht. Terwijl ik dit intik begint het net even te stortregenen. We moeten dus maar afwachten, het is allemaal moeilijk voorspelbaar.
Zaterdag trouwens voor het eerst overdag regen van betekenis gehad. Vanaf 11.00 tot 15.00 stonden de straten blank en waren de bars zo goed als leeg. De volgende dag stond er in het plaatselijke dagblad hier een artikel dat het stadsbestuur er nu maar eens ernst mee moet maken om het afwateringssysteem een grondige opknapbeurt te geven, want dit kost natuurlijk alleen maar geld en is aan de toeristen niet goed te verkopen. Ik vrees dat het nog wel even zal duren voordat hier daadwerkelijk wat aan gedaan wordt. OK, er kwam de volgende dag wel een auto van de gemeente langs die een grote slang in de afvoerputten stopte en een beetje stond te zuigen, maar ik geloof er niets van dat daarmee het probleem is opgelost.

Een paar dagen geleden verschenen er op Second Road plotseling een tweetal verkeersagenten die zich aan weerszijden van de weg opstelden. Veel bijzonders deden ze niet. Een enkele buitenlander zonder helm werd tot stoppen gemaand, maar geschreven werd er niet, het bleef bij waarschuwingen. Na een uurtje of twee verdwenen ze weer. De volgende dag, om dezelfde tijd, doken ze weer op. Hun activiteiten beperkten zich nu tot observeren van het verkeer en het zo nu en dan behulpzaam zijn bij het oversteken van wat passanten. Wel waren ze erg druk met hun mobilofoon. Na verloop van tijd hield de verkeersstroom opeens op en het moest wel zo zijn dat de weg vrijgemaakt was voor een VIP. Dus maar eens even poolshoogte gaan nemen en ja hoor, in de verte waren al vele zwaailichten te zien, die snel naderbij kwamen. Precies tegenover de W2 bar draaide de colonne, bestaande uit een drietal politieauto's, een Mercedes in de bekende koninklijke gele kleur en een drietal busjes met gevolg c.q. bewaking, de parkeerplaats op. Het zou gaan om een van de prinsessen. De koninklijke familie bezit, zoals bekend, een buitenhuisje hier in Pattaya, en een van de prinsessen zou met enige regelmaat van het fitnesscentrum alhier gebruik maken. Wie het gelooft mag het zeggen, ik kan mij niet voorstellen dat ze in dat huisje zelf niet een ruimte hebben om een paar van die apparaten neer te zetten voor wat oefeningen. Maar goed, het was een aardige happening, en zo'n anderhalf uur later werd de straat weer afgezet om het gezelschap de gelegenheid te geven onder het gebruik van zo mogelijk nog meer zwaailichten en sirenes weer te vertrekken.

Om half vier gisterenmiddag nog een mailtje van Oy gekregen dat ze onderweg was naar Pattaya en om 19.00 uur richting Natty Bar getogen. Niet voor niets, want ze was er helemaal, en had inderdaad ook haar zusje meegenomen. Daardoor kwam ik eigenlijk toch een beetje in een dilemma terecht en ik besloot dit keer maar eens voor een pragmatische oplossing: We nemen er gewoon twee. Dus na wat drankjes ging het in een colonne van drie motobikes richting Wonderful 2 bar. Klein incidentje onderweg: de sluiting van mijn helm was niet helemaal jofel, dus het ding waaide op beachroad af. Tegen het verkeer in terugrijden staat daar gelijk aan suicide dus gewoon even langs de kant van de weg gewacht en ja hoor, even later kwam een volgende motobike de gevallen helm al aanreiken. Laatste stukje maar even met de hand vastgehouden. De dames hadden nog niet gegeten en wilden wel op restaurant en voor het gemak kozen we dan toch maar voor het dinerbuffet van het Lek hotel, dat, zoals bekend, inmiddels per los couvert 250.- Baht kost, zodat ik, inclusief drie drankjes, bijna EUR 20.- voor ons drieen moest afrekenen. Schandelijk. (Maar vanochtend vergaten ze voor de tweede keer mijn ontbijtbonnetje van een dagstempel te voorzien, dus daar kan ik morgen weer van eten). Nog wat afzakkertjes gehaald bij de W2 bar, langs de 7-11 geweest voor onverwachte honger of dorst, waarna het feest kon beginnen. Meestal loop ik niet zo warm voor triootjes maar dit was toch wel een heel aparte ervaring.

Vandaag en morgen is het meisje van de wasserij gesloten. Waarom is onduidelijk, ik kan mij niet voorstellen dat het iets met Pinksteren te maken heeft, want buiten Europa en wat achterlijke Afrikaanse landen wordt dat bij mijn weten nergens gevierd met vrije dagen. Dat bleek wel weer toen ik het er zojuist nog even over had met een expat uit Texas."Pentacost? Is dat een Thais feest?"

Nog even voor Dik: Ja, dat ie daar lag dat wisten we al, zie blogje van 8 april jl. Maar, zoals het een duikboot betaamt, is hij verdwenen.

Tussen de bedrijven door ook nog tijd gehad om de bars in en rond soi 7 en 8 eens te bekijken, tot op heden een door mij wat verwaarloosd gebied. Wel aardig, alleen het aantal bars is ongeveer net zo groot als het aantal dames dat er zit, dus dat schiet niet erg op. Kan toevallig een rustige dag geweest zijn, we zullen nog eens een bezoekje brengen, maar vanavond houden we het maar weer eens op LK Soi Metro waarbij Champagne GoGo Bar op het programma staat. Het is inmiddels net 15.00 geweest, de hoogste tijd voor een middagdutje.

Om half vier gisterenmiddag nog een mailtje van Oy gekregen dat ze onderweg was naar Pattaya en om 19.00 uur richting Natty Bar getogen. Niet voor niets, want ze was er helemaal, en had inderdaad ook haar zusje meegenomen. Daardoor kwam ik eigenlijk toch een beetje in een dilemma terecht en ik besloot dit keer maar eens voor een pragmatische oplossing: We nemen er gewoon twee. Dus na wat drankjes ging het in een colonne van drie motobikes richting Wonderful 2 bar. Klein incidentje onderweg: de sluiting van mijn helm was niet helemaal jofel, dus het ding waaide op beachroad af. Tegen het verkeer in terugrijden staat daar gelijk aan suicide dus gewoon even langs de kant van de weg gewacht en ja hoor, even later kwam een volgende motobike de gevallen helm al aanreiken. Laatste stukje maar even met de hand vastgehouden. De dames hadden nog niet gegeten en wilden wel op restaurant en voor het gemak kozen we dan toch maar voor het dinerbuffet van het Lek hotel, dat, zoals bekend, inmiddels per los couvert 250.- Baht kost, zodat ik, inclusief drie drankjes, bijna EUR 20.- voor ons drieen moest afrekenen. Schandelijk. (Maar vanochtend vergaten ze voor de tweede keer mijn ontbijtbonnetje van een dagstempel te voorzien, dus daar kan ik morgen weer van eten). Nog wat afzakkertjes gehaald bij de W2 bar, langs de 7-11 geweest voor onverwachte honger of dorst, waarna het feest kon beginnen. Meestal loop ik niet zo warm voor triootjes maar dit was toch wel een heel aparte ervaring.

Vandaag en morgen is het meisje van de wasserij gesloten. Waarom is onduidelijk, ik kan mij niet voorstellen dat het iets met Pinksteren te maken heeft, want buiten Europa en wat achterlijke Afrikaanse landen wordt dat bij mijn weten nergens gevierd met vrije dagen. Dat bleek wel weer toen ik het er zojuist nog even over had met een expat uit Texas."Pentacost? Is dat een Thais feest?"

Nog even voor Dik: Ja, dat ie daar lag dat wisten we al, zie blogje van 8 april jl. Maar, zoals het een duikboot betaamt, is hij verdwenen.

Tussen de bedrijven door ook nog tijd gehad om de bars in en rond soi 7 en 8 eens te bekijken, tot op heden een door mij wat verwaarloosd gebied. Wel aardig, alleen het aantal bars is ongeveer net zo groot als het aantal dames dat er zit, dus dat schiet niet erg op. Kan toevallig een rustige dag geweest zijn, we zullen nog eens een bezoekje brengen, maar vanavond houden we het maar weer eens op LK Soi Metro waarbij Champagne GoGo Bar op het programma staat. Het is inmiddels net 15.00 geweest, de hoogste tijd voor een middagdutje.

Er is niet veel bijzonders te melden vanuit Pattaya, het leven gaat hier zijn eigen loopje. Een paar nachten geleden was er wel sprake van neerslag van betekenis. Vanaf een uur of 1 tot een uur of 5 heeft het onophoudelijk geregend. Geen complete wolkbreuk, maar toch een niet aflatende plensbui, zodat de straten in de omgeving blank stonden. Een centimeter of 35, wat het lopen uitermate gevaarlijk maakte, want je kunt dan niet meer zien waar de gaten en kuilen in de weg zitten. Gelukkig zat ik al binnen en heb ik het een en ander vanaf het balkon kunnen aanschouwen. Rond een uur of negen was alles weer droog. Op straat dan.
Wat de dames betreft: 1 slechte ervaring met een oude bekende uit de Pussy Bar. Ze was weliswaar de hele avond erg enthousiast, maar na een tijdje op de kamer begon het toch meer op een gevalletje recalcitrante ADHD te lijken. Ze was ook nog eens redelijk beneveld, dus alles bij elkaar geen land meer mee te bezeilen. Toen ze aanstalten begon te maken om te laten zien dat ze niet alleen op het balkon kon staan maar ook heus wel op het balkonhek was de maat vol en heb ik haar met enig – doch uiteraard niet buitenproportioneel – geweld tot de orde geroepen en het gat van de deur gewezen. Tsja, toen was ze natuurlijk weer helemaal sorry en only joking en was ik so good man en ga zo maar door maar daar hebben we dan geen boodschap meer aan. De gedachte aan een discussie met een aantal Thaise heren met petten op die ik ervan moet overtuigen dat ze toch echt geen duwtje nodig had gehad was verre van aanlokkelijk.
De avond daarna een dienstertje uit de Wonderful 2 Bar, daarna 2 nachten (de eerste nacht voorafgegaan door een ST-tje uit de Meeting Point Bar) een nieuw meisje uit de Wonderful 2 Bar (wel een bekende naam, Jiab, dus die noemen we maar Jiab II), gisteren een nieuwe uit de Rolling Stone Bar en vanavond moet ik om 19.00 in de Natty Bar zijn, want ik kreeg een emailtje van Oy dat ze vandaag uit Korat (in de Isaan) naar Pattaya komt. Misschien dat ze haar zusje ook meeneemt. En maandag alvast afgesproken met de 'boekhoudster' uit de Wonderful 2 bar, die inmiddels ook andere diensten aanbiedt, maar dezer dagen wat last had van een regelmatig terugkerend ongemak. Ja, het is nog een hele administratie om het allemaal bij te houden.
Wellicht nog het vermelden waard: 1 Nederlander gezien.
Er is hier ook nauwelijks iets om je aan te ergeren, maar gelukkig hebben we de Nederlandstalige Televisie nog, BVN.
Gisteren een programma over Alpe d'Huzes gezien. Fietsen voor het goede doel, zoals dat dan heet. Met antistrijkstokbeleid en wat dies meer zij. Maar de centjes worden gewoon elk jaar overgeheveld naar het KWF waar alleen het jaarsalaris van de directeur al zo'n anderhalve ton is. Daar moet ie dan wel 8 managementteamleden voor aansturen. Goed gekozen hoor, kanker. Bijna iedereen kent wel iemand die etcetera. Mooie grote doelgroep. En het KWF deinst er niet voor terug om via een 'een jaarlijkse bewustwordingscampagne' oude vrouwtjes te benaderen om ze ervan te overtuigen dat het fiscaal zo aantrekkelijk is om de erfenis aan het KWF te vermaken.
Beetje Elfstedentochsfeertje creeren (komt Oom Gerrit ook bij de zesde keer nog op tijd binnen?). Paar BN-ers erbij ter verhoging van hun eigen eer en glorie, leuk uitstapje voor de cameraploegen, trek nog een blik kinderen open:
"Waarom fiets jij mee?"
"Omdat het zo'n erge ziekte is"
"Voor wie fiets jij mee?"
"Voor oma".
en plak er nog een labiele vader tegenaan:
"Voor wie fietst u mee?"
"Voor, voor (tranendal…)"
"Ja, zeg het maar.."
"Voor mijn dochtertje van vier."
"Want? Want? Want die heeft? Wat heeft die?"
"Leukemie."
"Zo, nu is het eruit he?"
"Ja nu is het eruit."
Emotie-TV van een misselijkmakend niveau, terwijl de kinderen al snel in de illusie verkeren dat ze door middel van een gezellig weekje Frankrijk de wereld aan het verbeteren zijn. Even voor de goede orde: Onderzoek naar kanker dient gewoon plaats te vinden op de universiteiten en door wetenschappers. Hiervoor heeft onze regering een begroting. Om dat te financieren betaalt u belasting. Bent u het niet eens met de hoeveelheid geld die de regering voor de onderhavige kostenpost uittrekt, dan stemt u de volgende keer op een andere partij. Zo is dat geregeld. En het is volstrekt onzinnig dat 140 betaalde krachten en 120.000 vrijwilligers (!! reken eens uit wat die in een wel betaalde functie aan onze economie hadden kunnen bijdragen) zich moeten inspannen om de doelstellingen te realiseren.

Zojuist nog maar 8 nachten bijgeboekt in het hotel, ik val in de promotie categorie van 8-21 dagen, en dan komt het per nacht op 1080. Een 'losse' nacht kost 1180, voor 3-7 nachten betaal je 1152 Baht. Dan kan ik wel in een keer 16 nachten boeken, maar als ik dan halverwege toch zou willen verkassen ben ik mijn centjes kwijt, want de voorwaarden zijn strikt: " This promotion only applies when paid in advance, is non-refundable and must be consecutive nights." Hm, dus ik moet er ook consecutieve nachten van maken. Mag ik overdag nog wel even de straat op?

Het is al wat laat, het was een beetje chaotische dag, maar ik laat de handjes toch nog maar even over het toetsenbord wapperen. Met bij voorbaat excuses voor eventuele typefouten.

Gisteren is Opa Deen weer naar huis vertrokken. Opa Deen is de naam van een bejaard heerschapje uit Denemarken. Het is een aardig kereltje dat meestal hier in de buurt rondzwerft. Een echte dagbraker. 's Ochtends rond 8 uur stiefelt hij al door de Soi's van het ene barretje naar het ander, om datzelfde proces in de middag weer in omgekeerde volgorde te volbrengen. Meestal zit hij om een praatje verlegen. Hij denkt dat hij vloeiend Engels spreekt, maar niets is minder waar. Slechts zo nu en dan is er wat van te brouwen. Helemaal wijs is hij ook niet meer. In april zag ik hem ook al dagelijks, maar hij is er van overtuigd dat hij nu precies 1 maand in Thailand is geweest. Als dat maar goed gaat met zijn uitreisvisum. Interesse voor de meisjes heeft hij geloof ik ook niet. Misschien komt dat doordat hij zijn bril, die hij overal voor nodig heeft, altijd is vergeten. Tegen zonsondergang verdwijnt hij onopvallend van het toneel, bij elk op- en afstapje wel zijn armen iets spreidend voor een beter evenwicht. Maar zoals gezegd, hij is gisteren weer naar huis gevlogen, naar Aalburg om precies te zijn, en dat ligt volgens hem op een kleine 5 uur vliegen van Kopenhagen. Waar in Aalburg hij exact woont heb ik er niet uit kunnen krijgen, maar er zijn kroegen om elke hoek. Over drie maanden, in december, zegt hij weer terug te komen. Toch zullen we hem missen.

Hoewel de koers van de Baht momenteel relatief gunstig is, 1 Euro levert 43.6 Baht op, is hier toch nog wel wat over te zeggen. Toen ik voor de eerste keer in Thailand was kreeg ik 50 Baht voor en Euro. Afgelopen januari nog maar 40. Dat scheelt 20%. Als je dan niet verder nadenkt zou je er van uit gaan dat je dus 20% meer geld kwijt bent. Maar hier komt een variant van de, zo zal ik het maar dopen, paradox van de speculant om de hoek kijken. Stel een hotelkamer kost 1000 Baht. Bij een koers van 50 B/E moet ik 20 Euro wisselen om dat te kunnen betalen. Bij een koers van 40 B/E moet ik 25 Euro wisselen. Dat is dus geen 20% meer, maar 25% meer. Dit merkwaardige fenomen doet zich ook voor bij beleggen. Stel dat de beurs een markt is die op en neer gaat, zonder dat te voorspellen is naar welke kant, omhoog of omlaag, de koersen gaan. Laten we 100 Euro nemen om mee te beginnen en we nemen onze winst of verlies bij een fluctuatie van 20%. Stel we hebben geluk, dan nemen we 20% winst en hebben we 120 Euro. Maar als onze volgende trade eindigt met 20% verlies houden we maar 120.- x 0.80 = 96 Euro over. Als we de eerste keer verliezen en de tweede keer winnen blijft het eindsaldo hetzelfde, 100 x 0.80 = 80. 80 x 1.2 = 96. Als je op deze manier voortgaat houd je op den duur uiteindelijk vanzelf niets over, terwijl je toch in 50% van de gevallen goed zit, en in evenveel gevallen fout.
Voor degenen die nog twijfelen: Als je de eerste twee keer wint en dan twee keer verliest of andersom, maakt ook niet uit: 100 x 0.80 x 0.80 x 1.20 x 1.20 = 92.16 en 100 x 1.20 x 1.20 x 0.80 x 0.80 = ook 92.16.
Dus wat er ook gebeurt, in een markt waarin de kans op een daling even groot is als de kans op een stijging raak je op deze manier altijd je geld kwijt, terwijl je ergens toch zou verwachten dat je quitte zou moeten spelen. De grote vraag is nu: Waar is mijn geld gebleven? Wie is er met mijn centjes vandoor? Het antwoord is simpel: Mijn tegenpartij. Maar wat heeft die dan zoveel slimmer gedaan dan ik? Weet u het antwoord? Ik hoor het graag, misschien kunnen we samen een handeltje beginnen.

We kunnen natuurlijk ook niet om de EHEC-crisis heen. De aanvankelijke suggestie dat sla, komkommer en tomaat de boosdoeners zouden zijn is natuurlijk een zware klap voor de Nederlandse horeca geweest. Er zijn immers nauwelijks nog restaurant waar ze uberhaupt wel eens van andere groenten gehoord hebben. Het moge duidelijk zijn dat dit soort eetgelegenheden de naam restaurant onwaardig is. Ik zal daarom in het vervolg in dit soort gevallen dan ook nog slechts van snacktaurants spreken. Dat zijn dus tenten waar je hetzelfde krijgt als in een snackbar en hetzelfde betaalt als in een restaurant. Misschien dat deze crisis maar eens moet worden aangegrepen om verandering in deze onwenselijke situatie te brengen. Want er is meer in het leven dan sla, komkommer en tomaat. Of, zoals Drs. P. al zei: Knolraap en lof, schorseneren en prei.
Overigens heb ik vorige week het onderstaande berichtje (maar dan in het Duits natuurlijk) verzonden naar het Gesundheit-Verbrauchershutz instituut in Duitsland, maar tot op heden geen reactie mogen ontvangen Ik denk dat ze het te druk hebben met het handmatig aanleggen van zinloze databases:
??
Nu de bron nog steeds niet is gevonden stel ik voor om van die 1500 mensen (of desnoods van 100) die besmet zijn hun mobieltje te nemen en hun bewegingen van de afgelopen weken op een virtuele kaart te plotten. Vervolgens doe je met 1500 mobieltjes van mensen die niet besmet zijn uit dezelfde regio's hetzelfde en de kans is groot dat daar waar mensen uit de eerste groep wel vaak op dezelfde plek zijn geweest en mensen uit de tweede groep niet, de besmettingshaarden zijn.

Briljant plan, zo leek mij, maar geen belangstelling. Dan modderen ze maar lekker door hoor.

En hoe is het in Pattaya? Nou, het is hier betrekkelijk rustig, ik kom op een drukteindex van 5.5 op een schaal van 0 tot 10. Dat is dan het aantal bonnetjes dat in de Wonderful 2 bar per dag wordt afgerekend, gedeeld door 100. Rond de jaarwisseling (topseizoen) lag dit cijfer rond de 9.6. Het weer was de afgelopen dagen soms wat druilerig maar zonder regen van betekenis en zo langzamerhand laat de zon zich weer wat vaker zien.
Eergisteren voor de verandering weer eens een nieuw meisje geprobeerd en ook dat is goed bevallen. Uit het nieuw Simon-bar complex in Walking Street, 2e barretje rechts. Haar naam was Chun, 31 jaar en het was haar eerste avond daar zei ze. Aangezien ze nog moest vragen waar de dobbelstenen lagen en ze ook nog niet precies wist hoe ze de door haar bekomen lady-drinks moest afrekenen geloof ik dat wel, maar verder was er niets van te merken. Behalve dan dat ze vermoedelijk ook net begonnen was met het roken van sigaretten. Ik ken weinig verstokte rokers die hun sigaret na elk trekje terugleggen in de asbak. Ze heeft ergens een schuld van 70.000 Baht (EUR 1700.-) en hoop dat op deze manier in een paar maanden te kunnen vereffenen. Voorwaar een nobel streven.

De flater van de dubbele muziekvergunning in Baarn, daar heb ik nog wel even over kunnen lachen. Stel dat ze hier zo'n regel zouden invoeren, dat je op het ene feestje de muziek van het andere feestje niet mag kunnen horen. Dan ligt de hele boel hier morgen op zijn gat. Maar ja, TIT.

Tijdens de transfer van Bangkok Airport naar Pattaya stopte de chauffeur vlak voor Pattaya even om bij te tanken. Dat was een mooie gelegenheid om eens te kijken wat er nu precies in de tank ging. Aan de procedure te zien was het gas en er werd 14.38 liter getankt voor 123 Baht. Dat is 8.55 Baht oftewel 19 eurocent per liter. En dat terwijl een litertje benzine hier rond de 37 Baht kost, ruim 82 eurocent. Hoe doen ze dat? Thailand heeft niet of nauwelijks olie dus dat moeten ze invoeren en olie is betrekkelijk duur. Wel hebben ze wat aardgas en dat zijn ze druk aan het winnen. Met dat aardgas kan je vervolgens twee dingen doen: Je kunt het grootste gedeelte voor een habbekrats aan het buitenland verkopen, vervolgens de prijs koppelen aan die van de olie en het restant dan met woekerwinst aan de eigen bevolking slijten, zodat iedereen zich het apenzuur moet betalen om 's winters een beetje warme voeten te houden. Je moet wel helemaal van de economische pot gerukt zijn om dat te doen, en terecht boze tongen beweren dat aldus in Nederland vanaf de jaren zeventig onder leiding van de inmiddels ontzielde Joop den U., destijds vooraanstaand lid van een socialistische organisatie, geschiedde. Of je kunt het goedkope aardgas gebruiken om de noodzaak van invoer van dure olie te beperken. Dat is beter voor de handelsbalans en gunstig voor de productiekosten in een economie die zich in de transitiefase van agrarisch naar economisch bevindt. En zo doen ze dat dus hier. Er kleven wel een paar kleine nadeeltjes aan dit speciale gas (NGV = Natural Gas Vehicle). Zo neemt het vermogen van de motor met ongeveer 10% af, ligt het verbruik in liters 10% hoger dan bij gebruik van benzine en moet de auto worden omgebouwd voor een bedrag van zo'n 50.000 Baht (ruim EUR 1100.-). Bovendien staat het gas onder zeer hoge druk (300 kg/cm2) zodat een tank met een ledig gewicht van 65 kilo nodig is om 15 liter NGV mee te nemen. De actieradius is dan ook maximaal zo'n 200 kilometer, dan moet er weer getankt worden (of overgeschakeld op benzine, dat blijft gewoon een optie). Het tanken gaat nogal traag, voor die 14 liter stond het apparaat ruim 5 minuten te pompen. De regering hier ziet ook wel in dat de mensen voor al dit onmiskenbare leed gecompenseerd moeten worden, vandaar dat er op de kostprijs van ruim 11 Baht per liter 2 Baht subsidie wordt gegeven, waardoor de prijs aan de pomp uitkomt op die geweldige 8.55 Baht. Zo doen ze dat hier, geen olie, maar gas als smeermiddel.

De prijzen voor het ontbijt- en dinerbuffet bij het Lek-hotel zijn onderwerp geweest van diversificatie (lees: het is duurder geworden). De prijzen waren tot op heden 110 Baht voor het ontbijt en 180 Baht voor het diner. Dat is nu respectievelijk 150 en 250 Baht geworden. In procenten: 36% en 39% in prijs verhoogd. Wel is het mogelijk om een boekje met 10 coupons te kopen, en dat dan weer voor 1100 en 1800 Baht. Deze zijn geldig tot eind september. Het is vooralsnog onduidelijk of deze optie blijft bestaan, of dat het een soor 'overgangsregeling' is. Hoe dan ook, van dit soort prijsstijgingen c.q. beperkingen in mijn keuzevrijheid ben ik niet gediend. Uiteindelijk besloten om dan maar wel een couponboekje voor het ontbijt aan te schaffen (waarvan ze gisteren de eerste coupon vergaten af te stempelen, dus ik ontbijt nu 11 keer voor gemiddeld 100 Baht per keer), maar mij niet vast te leggen voor het diner. Als ik wat later ontbijt en twee keer zoveel neem als gebruikelijk, dan zie ik 's avonds wel of en zo ja waar er nog een compleet diner aan moet worden toegevoegd. Vrijdagavond kwam ik met dit beleid goed weg, op mijn tocht langs de diverse beerbars werden mij regelmatig enige smakelijkheden aangeboden en terwijl ik anders meestal vriendelijk lachend bedankte omdat ik al had gegeten ging het er nu prima in. Op het menu stonden onder meer kippenpootjes, Thaise spaghetti (een soort witte spaghetti op rijstbasis), grote garnalen met scharen (wellicht kreeftjes?), gemengde groente en wat banaantjes. En dat helemaal voor noppes. Schiet mij maar lek.

Tenslotte nog wat info om eventuele andere wandelaars een onnodig loopje te besparen: Een van de beerbarcomplexen aan Second Road, ter hoogte van Soi 7, wordt momenteel radicaal gesloopt. Het betreft hier het complex met onder meer Lannys Bar, Pensri Bar, Lisa's Bar 2 en Sticky Rice Bar Beer. Niet getreurd, het werd eigenlijk wel eens tijd dat hier de bezem doorheen werd gehaald. het enige wat we moeten hopen is dat het bestemmingsplan niet gewijzigd is er dat er geen condo-complex zal verrijzen. De pal ernaast gelegen U-Too Bar staat nog overeind, maar is gesloten.

Fijne vlucht gehad, met een stoel aan het gangpad zonder iemand naast me. Sinds het mogelijk is om online in te checken bij de KLM heb ik mijzelf dat aangeleerd en inmiddels toch begrepen dat ik het nog niet optimaal deed. Ik was gewend om altijd zo vroeg mogelijk in te checken, 30 uur voor vertrek. Maar dan heb je weliswaar de meeste keuze, alleen weet je nog niet wat de andere mensen gaan kiezen, dus feitelijk is het het handigst om juist zo laat mogelijk in te checken. Dat kan online tot 1 uur voor vertrek. Dus ik had bij mijn boeking als voorkeur opgegeven 'gangpad'  en in eerst instantie was stoel 23C aan mij toegewezen, inderdaad aan het gangpad, dus in principe hoefde ik helemaal niets te wijzigen. Eenmaal aangekomen op Schiphol nog maar eens gekeken, en op rij 20 tot en met 30 was geen plekje meer leeg. Wat meer naar achteren waren nog een paar rijtjes met stoel B en C vrij, dus toen pas geswitched naar 53C. En die taktiek werkte prima, want B was en bleef vrij. Een mens is nooit te oud om te leren.
Ik zat wel pal naast de achterste galley, wat af en toe wat reuring geeft, maar dat nadeel weegt niet op tegen het comfortabel breeduit in de stoel hangen. En tsja, als je voor je rust op vakantie gaat kun je natuurljk sowieso beter naar Vlodrop of iets in die contreieen gaan. Wel grappig om die stewardessen zo bezig te zien. Het meest opmerkelijke is dat, terwijl je er toch van uit mag gaan dat alles in zo'n toestel decennia achter elkaar elke dag op dezelfde manier verloopt, men de meeste tijd kwijt is met het aan elkaar vragen wat waar is, wie wat doet, wat al of niet al gedaan is en of iemand anders even iets kan doen. En als je dan ziet hoe vaak ze drie of vier van die kastjes open moeten trekken voordat ze gevonden hebben waar ze naar op zoek zijn dan vraag je je af of het niet gewoon serveersters zijn die niet gechikt zijn om in een restaurant te werken.
Helemaal een zotte vertoning was de senior-purser, Frau Antje of zoiets, die op haar hoge hakken iedereen met verheven hoofd hartelijk welkom heette. Toen we eenmaal opgestegen waren was haar eerste actie zo goed en zo kwaad als het ging naar de galley lopen, haar schoenen met hoge hakken uit trappen en in haar koffer gooien, en een stel platte schoenen aantrekken. Nou ja, aantrekken, gewoon je voet erin steken en dan net zo lang heen en weer bewegen tot de achterkant niet meer dubbel zit. Zoals u en ik thuis onze schoenen ook wel eens hebben aangetrokken. Zo'n tien uur later, pas na het commando 'Cabin crew, prepare for landing', volgde hetzelfde ritueel nogmaals, maar dan in omgekeerde volgorde. Volgende keer graag even het gordijntje dicht trekken, het is geen gezicht om iemand zo te zien staan urmen.

Op het vliegveld van Bangkok doorgelopen naar de 2e immigratiedienst, die zit 170 meter verder dan de eerste, maar daar was en is het vaak veel rustiger, de rijen bestonden hier gemiddeld uit 4 personen, tegen zo'n 35 op de andere locatie.
Daarna werd ik vrijwel meteen aangesproken door een keurig geklede heer die mij voor 2000 Baht wel naar Pattaya wilde rijden. Gezegd dat ik geen belangstelling had en doorgelopen naar buiten om een sigaretje te roken. Zelfde man kwam naast me zitten, bood me een vuurtje aan en zakte naar 1500 Baht. Weer vriendelijk afgewimpeld en toen hij in de gaten kreeg dat ik toch echt naar Level 1 ging om de geregelde publiekstaxi te nemen kon het opeens voor 1200 Baht. Dat is onder de officiele prijs, maar desondanks had ik daar geen behoefte aan. Hebben ze daar net keurig geregeld dat alles met die taxi's op rolletjes verloopt en er niemand wordt opgelicht, dan moet je dat systeem niet weer gaan ondermijnen als je een euro voordeel kunt behalen. Dus mij gewoon gemeld bij de public taxi en in plaats van de gebruikelijke 1500.- Baht was het deze keer maar 1300.- Baht, Misschien het seizoen, ik weet het niet.
Onderweg haalden we nog een grote oplegger in met maar liefst 8 Nissan Micra's erop. Tot mijn grote verbazing ook nog met de typeaanduiding 'Micra' en niet 'March'. Ik zat toch wel in het goede land? Helaas te laat met de camera.
Even later waren de linkerbanen afgezet wegens een incidentje. Langs de kant van de weg stond een auto, zonder ruiten en banden, geheel zwart. Zwartgeblakerd wel te verstaan. Jammer van deze Lamborghini Diablo, hij moet z'n dag niet hebben gehad.
Om 15.36 uur werd in de Wonderful 2 Bar mijn eerste biertje geserveerd, 6 minuten later dan gepland, en met een temperatuur van 3 graden. Dat zit dus wel goed.
Intrek genomen in het bekende hotel, buitentemperatuur is constant zo 30 a 31 graden, binnen staat de boel afgesteld op 26, de koelkast hebben we wegens 10 graden een tandje hoger gezet.
Eerste avond een rondje gemaakt en geeindigd bij de Rolling Stone 6 Bar in Walking Street, waar Dear zo enthousiast was dat ik mij maar weer gewonnen heb gegeven.

Waarom toch weer helemaal naar Thailand, vraagt u zich wellicht af. Dat is eigenlijk heel eenvoudig. Je kunt daar op een terrasje nog rustig van een biertje genieten. Mochten er toch onverlaten aanwezig zijn die hardop praten of nog erger, dan is dat prima geregeld. Op elk terras hangt een decibelmeter en als het geluid meetbaar is, dan gaat er achter de bar een lampje branden. De uitbater wordt daarmee aangemoedigd om het uitschot van het terras te schieten, zodat de rust onmiddellijk wederkeert. 

In Thailand? Nee, natuurlijk niet, in Amsterdam, met dank aan D66, PvdA, SP en GroenLinks.

Morgenavond is het weer zover, dan vertrek ik naar Bangkok. Vandaar gaat het zoals gebruikelijk weer richting Pattaya. Ik zat te overwegen om deze keer in plaats van met de taxi eens met de bus te gaan, maar ik heb me bedacht. Zie filmpje.

Met dit mooie weer is het de moeite waard om de aandacht te vestigen op de Lyriden, jaarlijks terugkerende vallende sterren die zichtbaar zijn van ongeveer 16 april tot 25 april, maar vannacht hun hoogtepunt bereiken. Onder ideale omstandigheden zijn er dan doorgaans zo'n 20 vallende sterren per uur te zien, maar dat halen we in het lichtvervuilde Nederland natuurlijk niet. In sommige jaren zijn er evenwel uitschieters tot wel 100 vallende sterren per uur gerapporteerd en een enkele keer zit er een heuse vuurbol bij. En bij de eerste vallende ster mag u al een wens doen. Wie niet waagt, die niet wint. De maan komt pas rond 02.15 op dus tot die tijd hebben we daar zeker geen last van. Verrekijker of telescoop is niet nodig, gewoon op een donkere plek naar boven richting het oosten kijken, daar komen ze vandaan.

Bovendien komt tegen 23.00 het ruimteschip ISS over en is dan goed zichtbaar als een bewegende heldere ster. Hij komt op in het Westen om 22:51, bereikt hoogste punt, 80 graden, dus vrijwel recht boven uw hoofd, om 22:53:30 en dooft ruim een halve minuut later op zijn toch naar het oosten op 55 graden hoogte uit, omdat hij dan in de schaduw terecht komt. Van 21.16 tot 21.21 komt het ISS ook al een keer over, maar dan is hij minder helder en komt minder hoog. 

Het befaamde merk Rollei, vroeger een belangrijk producent van middenformaat camera´s, gooit het eens over een andere boeg en gaat mensen die een foute telefoon, maar zelf nog wel paparazzi-ambities hebben op weg helpen. Binnenkort verkrijgbaar voor een luttele EUR 34,95. Pas wel op als je de telefoon opneemt. Gekker moet het toch niet worden. Voor meer info het persbericht van Rollei.

Frans had een paar weken geleden een mooie nieuwe fiets gekocht, een Gazelle Excellent Ultimate.

Gisteren voor het eerst een tochtje gaan maken, zo'n kilometer of 30. Vervolgens even langs de fietsenmaker – jawel, we zijn niet in een internetwinkel geweest, maar gewoon in het Baarnse dorp – voor wat kleinigheidjes, stuur ietsje anders afstellen, batterijtjes in de voorlamp, en klaar. 
Weer op weg, maar na nog geen 100 meter staat Frans ineens stil. Bij inspectie bleek de derailleur door de ketting tussen de spaken te zijn getrokken, waardoor de achterpad van het frame ook is verbogen. Terugbuigen heeft met zo'n aluminium frame geen zin, dus de enige remedie is een nieuw frame. Na overleg met de garantieafdeling van Gazelle wist de fietsenmaker zojuist te melden dat er onder garantie een nieuw frame gaat worden geleverd, maar dat dat wel een paar weken kan duren. Om mijn fietsplan niet helemaal in het water te laten vallen krijg ik zolang een fiets in mijn maat in bruikleen. Kom daar maar eens om bij een internetwinkel. Vandaar vandaag een warme douche voor Van Kooy Tweewielers in Baarn.

Hieronder nog wat plaatjes van de schade.

… maar gelukkig hebben we de fotoxb4s nog.

Gisteren is, zoals al enige tijd werd gevreesd, in geheel Thailand de Song Kran uitgebroken. Oorspronkelijk duurde dit van 13 tot en met 15 april, maar dat is nu eigenlijk alleen nog in Bangkok het geval. In de rest van het land is de duur veelal uitgebreid tot 5 dagen. Zo ook natuurlijk in Pattaya, alleen vinden ze dat hier nog niet genoeg, dus beginnen ze op 18 april vrolijk aan het 2 dagen durende Pattaya Song Kran Festival. Vooralsnog zijn er door de rebellerende partijen geen eisen gesteld, naar verluidt om tactische redenen. Immers, een eventuele onverhoopte inwilliging daarvan zou nopen tot een vroegtijdig einde van het verzet, en daar zit men nou niet op te wachten.
Het is een ware Guerilla-oorlog, met man tegen man (c.q. vrouw) gevechten op iedere hoek van de straat. De strijdende groeperingen zijn te onderscheiden in statische eenheden, voornamelijk opererend vanuit Beer-Bars, en mobiele brigades, die zich per Pick-Up door de stad begeven. Bij gelegenheid van een passerend Baht-busje met over het algemeen weerloze toeristen worden de krachten gebundeld. Winkelcentra worden als minder geschikt ervaren, ze zijn per auto lastig toegankelijk en de enige tanks die ze hier nog overhebben na de bezuinigingen zijn watertanks. Dat komt overigens goed uit, want de munitie bestaat geheel uit water. Zo staan er bij de W2 Bar 5 manshoge watertonnen, die voortdurend bijgevuld worden. Om de effectiviteit te verhogen worden telkens grote blokken ijs in de tonnen gegooid, zodat de temperatuur van het water net boven de nul graden ligt. Aparte trucks met megablokken ijs rijden af en aan en voor 100 Baht wordt er een stuk van 60x30x30 cm voor je afgehakt. De bewapening is zeer divers. De kleinsten lopen rond met een emmertje zoals wij vroeger meenamen naar het strand, de felgekleurde (half-)automatische wapens met oppompsysteem zijn zeer geliefd bij de jeugd tot een jaar of 14 en de grote jongens (tot 88) doen het met een PVC buis van 60 cm lengte en een doorsnee van 4 1/2 inch, die uitgaat van hetzelfde principe als de injectiespuit. Bij de dames is erg in trek een handwapen met aan de voorzijde van de loop een klein parapluietje ter zelfbescherming. Erg elegant mag ik wel zeggen.
Alvorens toe te mogen treden tot een peloton wordt men ritueel gedoopt, dat wil zeggen dat je T-Shirt bij je nek naar achteren wordt getrokken en dat er een emmer water in de ontstane opening wordt gegoten. En neemt u van mij maar aan, of het nou 32 klein nulletje C is of niet, water van net boven nul is echt ijskoud. Vervolgens koop je een wapen naar keuze, daar doen ze hier niet moeilijk over. Ook in een zorgvuldige selectieprocedure is voorzien, er wordt een diepgaand psychologisch onderzoek ingesteld en zonodig wordt je heropgevoed. Dat gaat als volgt: Men stelt een vraag in de trant van: "Gaan we ze er flink van langs geven?" en als je daar voldoende enthousiast op reageert ben je geslaagd. Mocht er ook maar lichte twijfel zijn dan word je, alvorens men de vraag nogmaals stelt, enige tijd ondergedompeld in zo'n ton met ijswater, en dan piep je wel anders. De meeste komen hier wel doorheen en suicidalen heb ik nog niet waargenomen.
Tegen een uur of drie begint het verkeer op Second Road dan langzaam vast te lopen, hetgeen niet in het voordeel is van de toeristen in de Baht-busjes, die dan wel een erg makkelijk doelwit worden. Maar mocht je uberhaupt de illusie hebben droog van A naar B te komen, vergeet dat maar, dus het maakt allemaal toch niet veel uit. Het domste wat je kunt doen is je neutraal opstellen, je wordt dan uiteindelijk net zo drijfnat, maar je hebt een stuk minder lol. De partijen zijn een dagelijks bestand van zonsondergang tot zonsopgang overeengekomen en de indruk is dat dit redelijk wordt nageleefd.
Het aantal doden zal naar verwachting ook dit jaar weer ongeveer 600 bedragen, terwijl het aantal gewonden doorgaans tussen de 30.000 en 40.000 ligt. Het gaat hierbij voornamelijk om verkeersslachtoffers. Enerzijds doen mensen vaak een paar passen opzij om aan een waterstraal te ontsnappen, waarna zij op de onverwacht ingenomen locatie door een auto worden platgereden, anderszijds viert men e.e.a. vaak in familiekring, waarna er 's avonds flink nagepimpeld wordt en de – lange – autorit naar huis fataal wordt.

Vanavond om 19.30 een taxi gereserveerd en dan weer naar een land dat gek is.

Met de Olympus E-PL1 en het 20 mm Panasonic pancakeje in de broekzak spreken veel bekenden mij allereerst bezorgd aan: "Lost camera?" Maar nee hoor, blijkt dan, waarna er weer opgelucht kan worden adem gehaald. Toestel bevalt prima, de lens kennelijk ook, aangezien deze bijna niet meer van de camera af komt. Paar dagen geleden deed zich wel even een probleempje voor. Er verscheen geen beeld meer op het schermpje. Apparaat eerst maar eens uit en aan gezet, maar dat mocht niet baten. Wat kon er aan de hand zijn? Vermoedelijk sluiter vast. Dat was vroeger een veel voorkomend mankement bij camera's van het merk Praktica, dat maakte spiegelreflexcamera's voor mensen die ze niet konden betalen. In die periode, zo'n 30 jaar geleden, had ik een kennis die in een fotozaak werkte, en die had me wel eens verteld hoe ze zo'n camera dan repareerden. Allereerst werd de arme klant op het ergste voorbereid.
"Nou jongeman, dat ziet er niet best uit. Als het tegen zit moet ie opgestuurd worden en moet ie helemaal uit elkaar. Dat is weer heel wat avonden vakken vullen. Maar ik zal eens kijken of er nog iets aan te doen is."
Vervolgens ging men dan met het apparaat naar achter, zoals het geautoriseerde dealers betaamt. De lens werd losgekoppeld van de body, waarin zich de sluiter bevond, en men liet de body vanaf een centimeter of 30 hoogte rechtstandig op een tafel vallen. In zo'n 80% van de gevallen schoot de sluiter dan weer los. Kopje koffie drinken en dan opgetogen aan de klant vertellen dat hij geluk had en dat het voor Hfl. 27.50 helemaal gepiept was. Met dat verhaal in het achterhoofd haalde ik mijn lens ook alvast maar los. In dit geval zit de sluiter in de lens, en die zat inderdaad potdicht. 30 centimeter vond ik toch wel een beetje hoog, dus ik liet de lens vanaf zo'n 20 centimeter naar beneden vallen en zie daar: Er was weer licht. Gauw weer op de camera klikken, proeffotootje gemaakt, alles weer in orde.

Qua eten is er niet veel bijzonders te melden, maar dat is natuurlijk geheel te wijten aan mijn eigen relatieve behoudendheid wat dat betreft. Wel heb ik een paar dagen geleden voor het eerst een heel maaltje – een stuk of 12 – van die geroosterde sprinkhanen genuttigd. De smaak is prima en de proteinen vliegen om je oren en dat is hier bepaald geen overbodige luxe. Toen ik klein was vroeg ik thuis wel eens wat we gingen eten en als mijn vader dat hoorde dat zei hij steevast: Sprinkhanen aan touwen. Op de een of andere manier heeft dat toch een negatieve associatie teweeg gebracht, waardoor ik behept was met een verkeerd vooroordeel, maar dat is nu dus recht getrokken.
Verder mijzelf 1 keer bezondigd aan een Big Mac, zulks ter bevestiging van het vooroordeel van een totaal kraak- en smaakloze kleffe vette hap.

Toen we vorige week terugkwamen van 'excursie' en over Beach Road reden, waren we getuige van een opmerkelijk fenomeen: Er kon in zee niet gezwommen worden.  Hoe zit dat dan, zult u zich afvragen. Wel, zwemmen is hier uitsluitend toegestaan in een aantal gebieden die zijn omgeven door wit-oranje drijvende boeien. Kom je daar buiten dan word je onherroepelijk overvaren. Wat was nu het geval? De zee had zich zover teruggetrokken dat al die gebieden helemaal droog waren komen te liggen. Het strand was ineens wel 150 meter breed, waar het normaal gesproken met een meter of 20 wel ophoudt. Voor de zekerheid op de HTC gecheckt of er niet toevallig net een aardbeving is de buurt geweest was, doch dat bleek niet het geval. Vermoedelijk een extreem doodtij, maar je schrikt toch even.

Gisterenavond met Joy op pad geweest. Ze liep een beetje moeilijk, dat kwam doordat er iets aan haar schoen kapot was. Ik stelde voor dat ze dan maar nieuwe moest kopen.
"Ja, maar expensive."
Ik was in een goede bui en opperde dat ik ze dan wel zou betalen. Ze sprong, voor zover haar schoen dat nog toeliet, meerdere gaatjes in de lucht. Tsja, hoe krijg je een meisje gek. Al vrij snel – echt waar – had ze een nieuw paar uitgezocht en kon ik voor de schade opdraaien (EUR 4.35).
Voor de verandering hebben we ons maar eens per motorbike-taxi naar de W2 bar laten rijden.
Eenmaal op de hotelkamer heb ik samen met Joy het Thaise alfabet geoefend en daarna heeft ze nog wat andere kunstjes vertoond. Eigenlijk was ik van plan een nieuw meisje uit de Rolling Stone 6 bar mee te nemen, maar tijdens het kennismakingspotje dobbelen kwam ze nogal ongeinspireerd over en ze sprak werkelijk geen woord Engels, zodat we deze optie nog maar even in portefeuille houden totdat ze wat meer is ingeburgerd.

Op het autospotfront lijkt de Saab het grootste struikelblok te zijn. 1 of 2 keer heb ik het idee gehad mogelijk in een ooghoek een glimp te hebben opgevangen, maar zelfs daar ben ik niet zeker van. Ik begin me af te vragen of ik zo'n ding uberhaupt nog zou herkennen. Zometeen maar even op internet kijken hoe ze er ook al weer uit zien. Waren het niet van die dingen met vleugeltjes?

Morgen begint het Songkran feest als ik goed ben geinformeerd. Foto's maken zal wel lastig worden. Heb al een condoom om de camera geprobeerd, maar het randje van de lens is te scherp, daar knapt ie open. Waterdicht tasje voor telefoon en portemonnee hebben nu trouwens ook prioriteit.

Naar aanleiding van het blogje van gisteren liet Joost weten na de F1 race nog met een reactie te zullen komen, maar gevreesd moet worden dat hij in een van de laatste rondes is uitgevallen.
Vandaag in de reacties wel een interessante vraag van Gerard, die zich afvraagt hoe lang er over de 272 voertuigen is geteld en hoe lang het derhalve theoretisch duurt alvorens er een Nissan Micra langskomt.
Het tellen van de 272 voertuigen heeft zo'n 45 minuten in beslag genomen. Het totaal aantal motorrijtuigen is in die periode volgens onze aannames dan 272 x 2 x 2 = 1088 geweest. We hebben er gemiddeld 2353 nodig. 2353/1088 = 2.16.
45 minuten x 2.16 = 97.2 minuten. Het duurt dus theoretisch gemiddeld ruim anderhalf uur vanaf het moment dat je begint te spotten voordat je een Nissan Micra voorbij ziet komen. En wie het waagt aan de juistheid van deze berekening te twijfelen, die zal er van lusten.

Zo, dat is eruit. Mooie titel voor een proefschrift lijkt me, afgezien van de inhoud dan. En zoals het een waardig proefschrift betaamt moet het natuurlijk ook aan iemand worden opgedragen, die daar zelf dan niets meer aan kan doen. In dit geval is Joost vanzelfsprekend de klos, zonder wiens bezielende inspiratie en niet aflatende steun dit werk nooit het levenslicht zou hebben gezien.

De vraag die centraal staat is: 1 op de hoeveel motorrijtuigen in Pattaya is een Nissan Micra (alhier bekend onder de naam 'March')? We hebben wat personenauto's zitten tellen en turven totdat we N=272 hadden bereikt.
Deze auto's zijn te verdelen in vijf categorieen:

-Sedans: 100
-Pick-Ups: 74
-Bestel/personenbusjes: 41
-SUV/MPV/VAN: 34
-3/5 deurs: 23.

De Micra valt in de minst courante categorie, welke slechts een percentage van 8.5% vertegenwoordigt. Deze categorie, de 3/5-deurs is ook weer onder te verdelen, waarbij de Micra in de low-budget klasse valt, die hier niet erg populair is. Een Toyota Aygo zie je niet, de Yaris juist weer wel. Juist die allerkleinste modelletjes waar Nederlandse huisvaders hun vrouw nogal eens mee afschepen worden hier niet of nauwelijks verkocht, men wil kennelijk niet in zoiets als een Suzuki Alto worden gezien. Vandaar dat gesteld kan worden dat deze budget klasse niet meer dan 20% van de 3/5 deurs omvat, derhalve 8.5/5 =1.7% en dat is dan een zeer optimistische schatting. In dit segment wilde Nissan in Thailand met de Micra (March) een marktaandeel nastreven van 10%. Laten we, optimistisch als we al waren, er eens van uit gaan dat dat gelukt is, dan is het percentage Micra's 0.17%.
Maar we zijn er nog niet. Bijna de helft van de vierwielige motorvoertuigen bestaat uit taxi's en Baht-busjes, die in de telling buiten beschouwing zijn gebleven. Bovendien bestaat iets meer dan de helft van het gemotoriseerde verkeer uit tweewielers, dus de kans om een Micra te spotten is ongeveer 0.17% x 0.5 x 0.5 = 0.0425%, derhalve ongeveer 1 op de 2353 motorrijtuigen. En dan wil ik het nog maar niet over de Saab hebben……

==========================================

Gisterenavond was Stunning Rung uit de Rolling Stone Bar in het Simon Complex op Walking Street weer eens aan de beurt. Wellicht vandaar dat ik vandaag voor het eerst niet op tijd op was om nog deel te nemen aan het Lek-hotel-ontbijt-buffet. Dan maar even naar de Shamrock in Soi 13/3 voor een nog wat Engelser georienteerd ontbijt. Deze tent wordt veelal bevolkt door Britten die kennelijk aan het penitentiaire systeem in hun thuisland zijn ontsnapt, maar ze doen hier verder geen kwaad. Terwijl ik daar zat viel het eerste regenbuitje van deze vakantie, inmiddels is het weer droog.

Ik heb begrepen dat Melanie voornemens is om per decreet af te kondigen dat in 2025 alle treinen in Nederland voorzien zullen zijn van een toilet. Dit soort uitspraken roept bij mij alleen maar weer vraagtekens op want de nieuwe Sprinters die nu in gebruik worden genomen zijn in 2025 echt nog niet afgeschreven, dus dan moeten er te zijner tijd alsnog toiletten in worden ingebouwd. Doe dat dan nu gelijk maar, zou ik zo zeggen. Een en ander gaf wel aanleiding tot de volgende versregels:

Straks kunnen we in Nederland,
Voor een enkeltje of twee,
Van hot naar her en boemelend,
Samen naar de plee.

Tot slot nog een kleine voorspelling: Vandaag of morgen komt er een praatprogramma op de Nederlandse Televisie waarin de vraag aan de orde wordt gesteld of het niet wenselijk is dat er een discussie op gang komt over eventuele verscherping van de regels, geboden en verboden, die gelden voor (aspirant-)leden van schietverenigingen. Men zal aan het einde van het programma concluderen dat de meningen daarover verdeeld zijn en u bedanken voor het zinloze kijken.